Oogsttoren

Ik blijf me verbazen over alle groene initiatieven die her en der uit de grond schieten. Projecten op ongewone locaties of die mensen willen samenbrengen, vind ik het leukst. Het project ‘de Oogsttoren’ heeft een beetje van de twee.

oogsttoren

In Permeke, de hoofdbibliotheek van Antwerpen, hebben enkele buurtverenigingen namelijk een tuinproject opgestart. Op de binnenkoer van de bib staan sinds het voorjaar grote bakken met bloemen, fruit en groenten.

In de week van 15 september verhuizen de bloembakken naar een ‘Oogsttoren’ op het De Coninckplein. Op zondag 21 september organiseert men er een groot Oogstfeest waarbij de opbrengst omgetoverd wordt tot een lekkere maaltijd. Ook andere groene initiatieven, zoals de samentuin op het Zusters-der-Armenplein, zijn uitgenodigd om (een deel van hun) oogst te delen met de feestgangers.

De groentebakken op de binnenplaats van Permeke. Met originele vogelverschrikker.

De groentebakken op de binnenplaats van Permeke. Met originele vogelverschrikker.

Er zal die dag naast lekker eten ook muziek zijn, want een van de medeorganisatoren van de Oogsttoren is Sunshine Projects, de initiatiefnemer van super leuke concerten op het De Conickplein.

In afwachting van het oogstfeest zijn er in augustus elke maandag van 14u tot 14u30 verhaalmomenten voor kinderen vanaf 7 jaar. De verhalen gaan over eetbare planten en alles wat er woont in de tuin. Achteraf kunnen de kinderen een tekening maken. Bij goed weer luisteren de kinderen naar de verhalen in de tuin, bij slecht weer gaat de vertelsessie door in een biblokaaltje of in de kinderafdeling van de bib.

Nog een mooie zomer gewenst!

(to)Maatjes

Ik heb ontdekt dat ik dit jaar nog niets over onze tomaten heb geschreven. Foei! Tijd voor een stand van zaken:

Tomaat #1

De eerste tomaat in onze tuin kocht ik als een klein plantje in april. Helaas heeft deze kerstomaat de hagelstorm niet overleefd. RIP

Een dag na de storm.

Grote ravage een dag na de storm.

Tomaat #2

Voor mijn laatste verjaardag kreeg ik tomatenzaadjes. Die plantte ik begin mei en wonder boven wonder overleefde dit plantje de storm wel. De plant groeit erg traag, maar ziet er verder gezond uit. Er zijn nog geen bloemetjes te zien.

Een kersttomatenplantje.

Het eerste kerstomatenplantje.

Tomaat #3

Ter compensatie van het ter zielen gegane plantje kocht ik in juni twee tomatenplanten: een kerstomaat en een grote tomaat (welke soort precies ontsnapt me nu). De kerstomatenplant schiet de hoogte in. Voorlopig maakt hij geen bloemetjes aan. De onderste bladeren hadden last van een soort rot en werden snel bruin. Nu lijkt het plantje het beter te doen.

(geen foto)

Tomaat #4 a&b

Op een dag zei deze tomatenplant: ‘Krak!’. Stengel in twee. Ik heb er niets beters op gevonden dan de afgebroken stengel in een glaasje water te zetten en eens te kijken wat er gebeurt.

En kijk, er gebeurde zowaar iets! Bijna twee weken later hingen er witte wortels aan de stengel en zijn er twee (!) tomaatjes beginnen groeien. Vandaag heb ik de stengel in een pot verplant. Hopelijk wordt dit nog wat.

Aan de onderste helft hangt een tomaat.

Aan de onderste helft hangt een tomaat.

Aan het bovenste deel (op de foto nog in een beker water) hangen twee kleine vruchtjes.

Aan het bovenste deel (op de foto nog in een beker water) hangen twee kleine vruchten.

Uit schrik voor een herhaling van het hagelscenario houd ik de tomaten voornamelijk binnen. Vorig jaar was mijn kerstomatenplant erg compact en was het heel gemakkelijk om deze naar binnen te verplaatsen bij slecht weer. Dit jaar zijn de planten vooral heel lang en onstabiel en blijven ze meestal in onze veranda staan.

Geen idee of we nog een deftige oogst van deze planten moeten verwachten. Buiten water geven en af en toe wat dieven weghalen, doe ik er niet veel aan. Een keer heb ik wat percolaat van onze wormenbak gegeven en waarschijnlijk komen ze wat voeding te kort. Toch heb ik meer schrik om ze te veel voeding te geven dan te weinig. Een mens zit raar ineen.

Hoe groeien jouw tomaten? Is dit een raar jaar tomaatgewijs of helemaal niet?

Torenhoog

Gisteren trok ik met een vriendin de stad in. Niet om solden te shoppen, maar om vogeltjes te kijken vanuit de Boerentoren.

Dat was alleszins het plan. Natuurpunt heeft namelijk deze zomer post gevat in de grote inkomhal van de Boerentoren (ook wel KBC-toren genoemd) op het einde van de Meir, de grootste winkelstraat van Antwerpen.

Je kan er de bescheiden tentoonstelling met luchtfoto’s van Wouter Pattyn bezoeken of je slag slaan in de pop-up winkel. Daarnaast zet Natuurpunt een aantal natuurgebieden in Antwerpen in het voetlicht, zoals de Oude Landen (Ekeren) of het Rot (Linkeroever).

Maar wij kwamen eigenlijk voor het bezoek aan de Panoramazaal van de Boerentoren. Een gids zou ons de stadsnatuur vanuit vogelperspectief laten zien. Zou inderdaad, want laat het nu een vreselijk mistige dag geweest zijn gisteren. Het zicht strekte zich amper uit tot de schelde. Toch waren we onder de indruk van het panorama, als je de bouwsteigers (de toren wordt gerenoveerd) kan wegdenken.

Zelfs met verrekijkers bleef het zicht beperkt. Op de achtergrond zie je de politietoren (rechts)

Vogeltjes, waar zijn jullie?

Gelukkig is er nog een herkansing mogelijk op  26/7, 9/8 of 23/8 tussen 13u en 17u. Toegang is gratis. Vogelfanaat of niet, allen daarheen, zou ik zeggen. De 26ste verdieping van de toren is normaal gezien niet toegankelijk voor het grote publiek.

Je kan vanaf de toren in de tuin van de kathedraal gluren (niet te zien op de foto...)

Je kan vanaf de toren in de tuin van de kathedraal gluren (niet te zien op de foto…)

Meer info vind je hier.

In bloei

Precies een maand geleden stonden het lief en ik beteuterd naar de planten in onze tuin te kijken. Of liever, naar wat daarvan over bleef. Een gigantische hagelstorm had een waar slagveld aangericht.

Ik was er eerlijk gezegd een tijdje niet goed van. Maar stilaan kwamen de blaadjes terug. Een maand later bloeien er zelfs hier en daar bloemen, hoera!

Een must voor elke stadstuin, staat prachtig in een pot.

Een must voor elke stadstuin, staat prachtig in een grote bloempot.

Door de hagel knakte de lange stengel doormidden, maar daar trekt de plant zich niets van aan.

Door de hagel knakte de lange stengel doormidden, maar daar trekt de plant zich niets van aan.

Voor een klimplant kruipt deze clematis ook heel goed...

Voor een klimplant kruipt deze clematis ook heel goed…

Over kruipplanten gesproken, deze vinca minor gaat ervoor!

Het eerste bloemetje aan de vinca minor.

Of het aan de extra kalk ligt die ik vorige week strooide, weet ik niet, maar deze lupine toont eindelijk zijn kleuren.

Of het aan de extra kalk ligt die ik vorige week strooide, weet ik niet, maar deze lupine toont eindelijk zijn kleuren.

Nu terug wat meer zon en minder regen en we kunnen weer vollen bak van onze tuin genieten.

Op het eerste gezicht – juli 2014

Een nieuwe maand, een nieuwe foto van onze tuin. En dat houd ik nu precies een jaar vol.

Onze tuin op 1 juli 2014

Onze tuin op 1 juli 2014

Hoe onze tuin er exact een jaar geleden uit zag, vind je hier. Het grootste verschil is de boom, denk ik: onze slangenden die bijna letterlijk een doorn in het oog was en die we vorig najaar professioneel in stukken lieten hakken.

Een ander verschil is de wilde wingerd. Ook al kreeg deze klimplant flinke klappen door de hagel, het is opvallend hoe snel deze is gegroeid op een jaar tijd. En vorig jaar rond deze tijd hadden we blijkbaar al bloemetjes van onze Oost-Indische kers terwijl we dit jaar nog met een bescheiden plantje zitten. Vreemd, want de lente was dit jaar eigenlijk beter.

En verder probeert de tuin de hagelstorm nog steeds te boven te komen. Onze hortensia maakt dapper nieuwe blaadjes aan en de dopluizenpopulatie op de struik heeft serieus afgezien door de hagelstorm – elk nadeel heb zijn voordeel. (over onze arme druif zeg ik vandaag niets, als ’t niet geeft)

Een paar nieuwe aanwinsten (onder andere een hosta en wat lavendel) moeten de kale plekken verdoezelen. Veel aardbeienplantjes hebben de ijsstorm niet overleefd en heb ik door wat basilicum en petunia’s vervangen. De citroengeranium is maar een zielig struikje in vergelijking met de wilde bos die het nog voor de hageldoortocht was. Maar het meeste spijt heb ik van de alliums waar niets meer van over gebleven is.

Al bij al komt de tuin het wel te boven. Het vraagt een beetje tijd en geduld, dat wel. Over een maand toon ik weer een overzichtsfoto van onze tuin. Wie weet hoe het er dan weer uit ziet.

Voor een terugblik doorheen het voorbije jaar, klik je maar: juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus en juli.